زنان سفید پوش کوبا، نوری در تاریکی

10999816_1033637833318321_7063206840714147996_n

روابط سیاسی آمریکا و کوبا رو به بهبودی است اما در این میان، نمی توان نقش زنان سفیدپوش را در جلب توجه جهانی به وضعیت زندانیان سیاسی کوبا فراموش کرد. “زنان سفید پوش” گروهی در کوبا هستند که هدف اصلی آنان، آزادی بازداشت شدگان واقعه “بهار سیاه” است.
در بهار سال ۲۰۰۳، که بعدها به “بهار سیاه” معروف شد، دولت کوبا تعداد زیادی از مخالفان سیاسی خود را بازداشت کرد. جرم این افراد ارسال مطالب انتقادی در رابطه با مسائل کوبا به رسانه های بین المللی بود. هفتادو پنج تن از مخالفان دستگیر شده که همگی خبرنگار، فعال حقوق بشر و کتابدار بودند به حبس های طولانی مدت (تا ۲۸ سال زندان) محکوم شدند.
در آن زمان، گروهی از زنان خویشاوند این افراد، نزد هم جمع شدند و با هدف تلاش برای آزادسازی این زندانیان، شروع به فعالیت های صلح آمیز کردند، تا توجه دولت های جهانی را جلب کنند. این زنان بعدها به “زنان سفیدپوش” معروف شدند. زنان سفید پوش کوبا به طور هفتگی در هاوانا جمع می شوند و در حالیکه گل به دست دارند و لباس هایی با عکس عزیزان شان را به تن کرده اند در خیابان قدم می زنند دولت کوبا که به شدت روزنامه ها و رسانه ها را کنترل می کند با ضدانقلابی نشان دادن گروه زنان سفید پوش، آنان را اشخاصی معرفی می کند که از دولت آمریکا برای مقاصد ضد انقلابی خود پول دریافت می کنند. بیش از ده سال از این کمپین می گذرد، تا امروز ۲۲ تن از زندانیان بهار سیاه آزاد شده اند و گروه زنان سپید پوش برای آزادی ۵۳ تن باقی مانده تلاش می کنند. بسیاری راز موفقیت و عدم سرکوب شدید این گروه، توسط دولت را استفاده از روش های مسالمت آمیزشان می دانند. این گروه در سال ۲۰۰۵ جایزه ساخارف را برای آزادی اندیشه از پارلمان اروپا دریافت کرد.
زنان سفید پوش کوبا تنها زنانی نیستند که در جهان برای دادخواهی از عزیزانشان و رسیدن به عدالت تلاش می کنند. در ایران، بیش از سه دهه است؛ که “مادران خاوران” در تلاش هستند تا صدای خود و بستگان شان را که در طی کشتارهای دهه ۶۰ کشته شدند، به گوش جهانیان برسانند. کاری که مادران خاوران انجام می دهند فراتر از اجازه ای برای رفتن بر سر مزار عزیزانشان است. آنان یاد کشته شدگان را زنده نگه می دارند و با حضور خود فریادزن یکی از بزرگترین کشتارهای وحشیانه تاریخ جمهوری اسلامی هستند. جمهوری اسلامی با خبرندادن از محل دفن، اعدام شدگان به خانواده ها وعدم اجازه برگزاری مراسم خاکسپاری و چهلم، سعی در مخفی نموندن این اقدام وحشیانه خود داشت. اما خانواده های زندانیان سیاسی اعدام شده، توانستند با مقاوت و فعالیت های خود، گورستان خاوران را به نمادی از نقض حقوق بشر تبدیل کنند.
ضروری است که با ادامه فعالیت ها از مسئولین خواستار رسیدگی به حقوق پایمال شده اعدام شدگان و زندانیان سیاسی باشیم و اجازه ندهیم یاد این افراد به فراموشی سپرده شود. زیرا تنها با فراموش نکردن نقض حقوق بشر در طول تاریخ جمهوری اسلامی است که می توانیم حق خود را به عنوان شهروندان خاک ایران بگیریم. همانطور که تا کنون شاهد آن بوده ایم که همین فشار جامعه جهانی در مواردی حکومت ایران را مجبور به عقب نشینی کرده است. اما سئوال اینجاست که بهبود روابط سیاسی ایران و آمریکا، چه اثری بر وضعیت حقوق بشر و زندانیان سیاسی در ایران خواهد گذاشت؟

نوری در تاریکی “زنان کوبا در لباس سفید”
نقش مادران خاوران در دادخواهی
نامه عدالت برای ایران به گزارشگران ویژه سازمان ملل: از حقوق بازماندگان کشتار ۶۷ دفاع کنید

 

فرستادن مطلب به بالاترین

telegram