آخرین گریه” زنان آسایشگر”

comfort-women

قربانیان تجاوز در جنگ جهانی دوم بعد از گذشت هفتاد سال از آن واقعه شوم هنوز به دنبال عذرخواهی مسئولان هستند. در طول جنگ جهانی دوم بیش از ۲۰۰ هزار زن و دختر جوان توسط ارتش ژاپن، مورد تجاوز، شکنجه و برده گی جنسی قرار گرفتند. عده ای از این زنان هرگز پایان جنگ را ندیدند و کشته شدند اما بسیاری نیز زنده مانند تا داستان یکی از بزرگترین جنایات جنگی و برده گی جنسی را روایت کنند؛ این زنان که به “زنان آسایشگر” یا comfort women مشهورند هنوز بعد از گذشت هفتاد سال به دنبال عذرخواهی رسمی دولت ژاپن هستند تا بلکه بتوانند آنچه برسرشان رفته را ببخشند.
فیلم مستند “آخرین گریه “زنان آسایشگر”، زندگی امروز معدود بازماندگان این فاجعه را روایت می کند.
در ابتدای مستند کارگردان، “جنیفر مون”، توضیح می دهد که تنها ۵۸ نفر از زنان بازمانده برده گی جنسی در جنگ جهان دوم زنده مانده اند. این زنان که از سنین دوزاده ساله تا زنان جوان شوهر دار را شامل می شدند، توسط ارتش ژاپن اسیر و برای ارائه خدمات جنسی در خانه ها و محلاتی که ارتش آماده کرده بود زندانی می شدند. نامی که ژاپنی ها به این زنان می دادند ای انفو Ianfu به معنای فاحشه ارتش بود.
لولا یکی از این قربانیان که در زمان برده گی ۱۶ سال داشت می گوید: ما هرشب مورد تجاوز قرار می گرفتیم و نه فقط توسط یک نفر.
یکی دیگر از قربانیان نیز قبل از اسارت شاهد زنده زنده پوست کندن پدر و برادرش توسط سربازان ژاپنی بود.
سرنوشت این زنان بعد از پایان جنگ، همچنان تلخ باقی ماند. آنان به دلیل بلایی که برسرشان آمده بود از اجتماع طرد و منزوی شدند. یکی از اصلی ترین دلایل سکوت این زنان تا سال های متمادی نیز شرم آنها از بیان حقیقت و ترس شان از واکنش جامعه و مردم بود. تا اینکه در اوایل دهه نود میلادی با رشد رسانه های جمعی این زنان جرآت آن را یافتند که برای احقاق حق خود اقدام و دولت ژاپن را مجبور به قبول مسئولیت خود در این فاجعه هولناک کنند. از ژانویه ۱۹۹۲ در کشور کره جنوبی هر چهارشنبه این زنان به دور هم جمع می شوند و خواستار برقراری عدالت هستند.
در طول سفر جنیفر مون به شهر ووهان در چین با گروهی از قربانیان آشنا می شویم که توسط ارتش ژاپن از کشور کره دزدیده شدند و برای برده گی جنسی به چین آورده شدند. بسیاری از این زنان بعد از پایان جنگ به حال خود رها شدند و هرگز به کشور خود بازنگشتند. هاسانگ سوگ ۸۶ ساله که یکی از این افراد است دلیل برنگشتن خود را شرم و از بین رفتن احترام و حرمت اش بیان می کند و می گوید: چه برسر مادرم می آمد اگر می فهمید بر من چه گذشته؟
بر طبق گزارشات تاریخی این زنان قبل از آورده شدن به چین، تحت عمل جراحی خارج کردن رحم قرار می گرفتند. زنان بعد از عمل نیاز به دو هفته استراحت داشتند و این نشان دهنده این است که دولت و ارتش ژاپن برده گی جنسی را برای دوره ای طولانی مدت می خواستند.
ویرجینیا سوارز وکیل حقوق بشری، رنج و عذابی که بر این زنان رفته را نقض بارز حقوق بشر می داند و معتقد است آنان هنوز هم قربانی هستند زیرا هیچ عذرخواهی از دولت ژاپن دریافت نکردند و عدالت برای آنها اجرا نشده است.
این زنان برای دادخواهی حق خود در سال ۱۹۹۲ برای اولین بار در تریبونال جنایات جنگی که در توکیو برگزار شد، شهادت دادند و بعدها نیز در فبریه ۲۰۰۷ در جلسه دادرسی کنگره آمریکا در واشنگتن دی سی از این جنایت سخن گفتند. اما تاکنون هیچ تغییری ایجاد نشده است. ژاپن همچنان از قبول مسئولیت این فاجعه سرباز می زند. اما این باعث ناامیدی سازمان های بین المللی نشده است. آنان هنوز به ثبت این موارد ادامه می دهند تا به عدالت خواهی برسند. هنوز در بسیاری از کشورهای جهان از جمله ایالات متحده، آلمان، سوییس، کره جنوبی، تایوان، مالزی و ژاپن یاد این زنان با تجمع هایی که انجام می شود زنده نگه داشته می شود. تا جهان ظلمی را که به بیش از ۲۰۰ هزار زن در طول جنگ جهانی دوم شده است را فراموش نکند. زنانی که امروز تنها تعداد اندکی از آنها زنده مانده اند و هنوز امیدوارند تا عدالت در حق شان اجرا شود.
در دهه ۶۰ شمسی، در ایران نیز بسیاری از زنان زندانی سیاسی که دستگیر شده بودند، موارد متعدد شکنجه و آزار جنسی از جمله تجاوز، ازدواج اجباری و خشونت های مبتنی بر جنسیت را تجربه کردند. با اینکه بسیاری از قربانیان این وقایع هنوز زنده اند، اما هیچگاه فرصتی نیافته اند تا به طور رسمی، از آنچه بر آنان رفته، جامعه را آگاه سازند.

برای مشاهده نسخه کامل فیلم بر روی عکس کلیک کنید

گزارش خشونت و شکنجه جنسی در دهه ۶۰

فرستادن مطلب به بالاترین

telegram