واشینگتن‌پست: هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل هیچ پاسخی به گزارش تخریب گورهای جمعی ارائه نداد‌ه‌ است

واشینگتن‌پست: مطابق گزارشی که روز دوشنبه منتشر شد، ایران در حال تخریب گورهای جمعی اعدام‌شدگان کشتار ۶۷ است. این افراد که تعدادشان ۵۰۰۰ تن تخمین زده می‌شود در سال ۱۳۶۷، زمانی که ایران همچنان درگیر جنگ با عراق بود، در زندان‌ها اعدام شدند.

سازمان عفو بین‌الملل و سازمان عدالت برای ایران، مستقر در لندن، در گزارشی مشترک خواستار توجه دوباره به موضوع کشتار ۶۷ شده‌اند، فاجعه‌ای که حدود ۳۰ سال پیش در اواخر جنگ خونین ایران و عراق به وقوع پیوست.

موضوع کشتارها هرگز به طور گسترده در سطح عمومی مطرح نشده بود تا این‌که در سال ۱۳۹۵، انتشار فایل صوتی سخنان یکی از مسئولان بلندپایه وقت جمهوری اسلامی [حسینعلی منتظری] در این‌باره موجب برآشفتگی حکومت ایران شد. در این فایل صوتی از کشتار ۶۷ به عنوان «بزرگ‌ترین جنایت در تاریخ جمهوری اسلامی ایران» یاد می‌شود.

هیئت نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد هیچ پاسخی به گزارش مشترک سازمان عفو بین‌الملل و سازمان عدالت برای ایران در باره تخریب گورهای جمعی ارائه نداد‌ه ‌است.

شادی صدر، مدیر اجرایی عدالت برای ایران، در این‌باره به آسوشیتدپرس گفت: «این موضوع هنوز به تاریخ نپیوسته است. تا زمانی که مسئولان این جنایت‌ها همچنان در مناصب قدرت قرار دارند، موضوع نمی‌تواند مربوط به گذشته باشد.»

در این گزارش، عدالت برای ایران اعلام می‌کند که بیش از ۱۲۰ گور جمعی احتمالی را در سرتاسر ایران شناسایی کرده‌ است. تمرکز این گزارش بر هفت محلی است که این سازمان توانسته در رابطه با آنها به شهادت‌های موثق،‌ عکس‌های ماهواره‌ای و شواهد تصویری و ویدئویی دست یابد.

بنا به این گزارش، مسئولان ایرانی گورهای جمعیِ واقع در نقاط مختلف ایران شامل استان‌های گیلان، آذربایجان شرقی، کردستان، خوزستان، خراسان رضوی و تهران را به شیوه‌های مختلف تخریب کرده‌اند.

در این گزارش آمده است که: «مسطح‌سازی با بولدوزر، پنهان‌سازی گورهای جمعی در زیر ‌قبرهای تکی جدید، ساخت بلوک‌های بتنی، جاده‌سازی بر روی گورها و انباشت زباله در محل از جمله اقداماتی است که برای تخریب گورهای جمعی انجام می‌گیرد. به نظر می‌رسد مسئولان برنامه‌هایی برای تخریب بیشتر دست‌کم سه مورد از این گورهای جمعی اندیشیده‌اند.»

این گورها در بردارنده پیکر افرادی است که در اواخر جنگ ایران و عراق اعدام شدند. این جنگ بلندمدت در سال ۱۳۵۹ با حمله صدام ‌حسین به ایران آغاز شد و تا سال  ۱۳۶۷ ادامه داشت و حدود یک میلیون کشته بر جای گذاشت.

در تیرماه ۱۳۶۷، رهبر وقت ایران، آیت‌الله خمینی، قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل مبنی بر برقراری آتش‌بس میان ایران و عراق را به اکراه پذیرفت و آن ‌را به «نوشیدن جام زهر» تعبیر کرد. چند روز بعد از پذیرش این قطعنامه اعضای یکی از سازمان‌های سیاسی مخالف به نام مجاهدین خلق که در آن زمان در عراق مستقر و از سوی صدام مسلح شده بودند، ایران را با حمله‌ای نظامی غافلگیر کردند.

ایران نیروهای متجاوز را سرکوب کرد اما این حمله  فضای مناسبی را برای «هیئت‌های مرگ» مهیا کرد تا با بهره‌گیری از آن بتوانند محاکمه‌های غیر منصفانه کمونیست‌ها، تجزیه‌طلبان کُرد، اعضای سازمان مجاهدین خلق، زندانیان سیاسی و سایر زندانیان را آغاز کنند.

طبق گزارشی که عفو بین‌الملل در سال ۱۳۶۹ ارائه کرده است، در این محاکمه‌ها از افراد خواسته می‌شد خود را معرفی کنند. کسانی که خود را وابسته به مجاهدین معرفی می‌کردند کشته می‌شدند… از بقیه سوال می‌شد که آیا داوطلب می‌شوند «زمین‌های مین‌گذاری‌شده را برای ارتش جمهوری اسلامی پاکسازی کنند.»

سازمان‌های حقوق بشر بین‌المللی تعداد اعدام شدگان را ۵۰۰۰ نفر و سازمان مجاهدین خلق این تعداد را ۳۰۰۰۰ نفر تخمین می‌زنند.

ایران هیچ‌وقت به درستی در باره کشتار ۶۷ اطلاعاتی نداده ‌است. هرچند این اعدام‌ها در ظاهر به دستور خمینی انجام شده‌ است، اما عده‌ای معتقدند که مقامات بلندپایه دیگری که در ماه‌های پیش از مرگ خمینی قدرت را در دست داشتند، این اعدام‌ها را انجام داده‌اند.

شادی صدر می‌گوید که شواهدی که از آن زمان برملا شده است، از جمله اظهارات ضبط‌‌شده آیت‌الله حسینعلی منتظری که پس از مرگ وی منتشر شد، نشان می‌دهد که ایران چندین سال‌ پیش از حمله نیروهای مجاهدین خلق درصدد اعدام زندانیان بوده و این حمله تنها بهانه‌ای برای عملی‌ کردن برنامه از‌پیش‌طراحی‌شده به دست داده است.

به گفته صدر«برای خانواده‌ها اهمیت زیادی دارد که بعد از سه دهه بتوانند شاهد افشای حقیقت و اجرای عدالت باشند.»

فرستادن مطلب به بالاترین

telegram