گفت‌و‌گوی شادی صدر و رها بحرینی درباره گزارش تحقیقی عفو بین‌الملل در مورد کشتار ۶۷

– به طور کلی ما با ۱۱۶ بازمانده، یعنی کسانی که در زمان وقوع کشتار در زندان ها بودند و یا حتی جلو هیئت مرگ حاضر شدند و خانواده‌ها و زندانیان سابق مصاحبه کردیم. در عین حال آرشیو تاریخی امستی از سال ۶۷ و سال‌های پس از آن را مورد بررسی قرار دادیم. گزارش‌هایی که در آن مقطع بین گالیندوپل، گزارشگر ویژه سازمان ملل و مقامات ایران در واقع رد و بدل شده بود را بررسی کردیم و در رابطه با گورهای جمعی که در سراسر ایران پراکنده هستند به کمک عدالت برای ایران، از تخریب گورهای جمعی تصویری دادیم.

– سازمان ملل و مجامع بین المللی و جامعه جهانی به طور کلی، گزارشی را که سازمانی مثل سازمان عفو بین‌الملل منتشر کرده جدی‌تر می‌گیرند. امید ما این است که با درخواستی که در این گزارش شده و با پیگیری سازمان عفو بین‌الملل و همین‌طور پیگیری سازمان‌هایی مثل عدالت برای ایران و جامعه قربانیان و جان به در بردگان، این خواست که یک هیئت تحقیق مستقل بین‌المللی برای پیگیری این موضوع تشکیل بشود.

– در خصوص کشتار ۶۷ تا زمانی که عاملان و آمرین این کشتار در مقام های بالا قرار دارند از جمله در نهادهایی مثل وزارت دادگستری یا دیوان عالی کشور که در واقع موظف به رسیدگی هستند، می‌شود گفت که چشم انداز مثبتی در رابطه با دادخواهی در داخل کشور وجود ندارد و دقیقاً به همین دلیل هم عفو بین‌الملل خواهان تشکیل یک کمیسیون تحقیق از سوی سازمان ملل و در واقع تاسیس یک مکانیسم بین المللی برای برخورد با این مصونیت جدی شده است.

– من فکر می‌کنم که ریشه تمام نقض حقوق بشری که امروز ما درباره آن صحبت می‌کنیم، استقرار و استمرار جمهوری اسلامی است. و جمهوری اسلامی بدون کشتن هزاران نفر، بدون تبعید کردن هزاران نفر و زندانی کردن هزاران نفر، نمی‌توانست مستقر بشود. چنان که امروز با وجود تمام اعتراضات این هم جان سختی دارد و همچنان به نقض حقوق بشر ادامه می‌دهد. بنابراین تا زمانی که به جنایت‌های دهه اول بعد از انقلاب رسیدگی نشود و آمران و عاملان‌اش محاکمه نشوند، نه این‌که هنوز سر قدرت باشند وزیر دادگستری باشند، وکیل باشند، استاندار باشند. تا آن زمان ما اساساً نمی‌توانیم از این‌که در ایران وضعیت حقوق بشر بهبود پیدا می‌کند، صحبت بکنیم.

فرستادن مطلب به بالاترین

telegram