پرونده ناقض حقوق بشر: مجید تراب‌پور



:نام و نام‌خانوادگی

مجید تراب‌پور

زندگی‌نامه:

از پیشینه او اطلاع دقیقی در دست نیست.

مسوولیت‌ها:

ـ مدیر کل سازمان زندان‌های استان فارس و کهگیلویه و بویر احمد از دهه ۶۰ تا دستِ‌کم ۱۳۷۴

ـ رییس ستاد مردمی دیه استان فارس دستِ‌کم تا شهریور  ۱۳۹۶

ـ هم‌اکنون، عضو ستاد مردمی دیه فارس

 

موارد نقض حقوق بشر:

مجید تراب‌پور به عنوان مدیر کل سازمان زندان‌های استان فارس و کهگیلویه و بویر احمد در شکنجه و کشتار زندانیان سیاسی نقش و مشارکت موثری داشته‌است.

در مرداد و شهریور سال ۱۳۶۷، چندین هزار زندانی سیاسی در ایران، با فتوای روح‌الله خمینی و تصمیم مقامات قضایی و اطلاعاتی اعدام شدند. تمامی آن‌ها پیش از این به مجازات زندان محکوم شده و در حال گذراندن دوران محکومیت خود بودند و دوران محکومیت برخی از آنان نیز به پایان رسیده بود.

صولت شیخ‌نیا که در دهه ۶۰ در زندان عادل آباد شیراز زندانی بوده‌است در شهادتی برای عدالت برای ایران درباره شکنجه‌ شدنِ زندانیان توسط مجید تراب‌پور می‌گوید:

«زندان عادل آباد شیراز سه طبقه داشت. در هر طبقه هم چهل و دو اتاق بود که میله داشت. هر وقت کسی که یا حرفی زده بود یا مشخص شده بود که مثلا[کسی] روی موضعش است به ما می‌گفتند از سلول های‌تان بیایید بیرون، دور میله ها بایستید، کف طبقه پایین… چون توابینی را می گذاشتند که ما به آنها می‌گفتیم توابین نفوذی، این‌ها خودشان را هنوز هوادار جا می‌زدند و در بچه‌ها نفوذ می‌کردند و از بچه‌ها حرف می‌کشیدند.  بعد که می‌فهمیدند سر موضع‌اند، بدون اینکه ما اطلاع داشته باشیم، می‌رفتند به [مقامات زندان] اطلاع می دادند. یکی از بچه‌ها را می آوردند… اول تواب می‌رفتند این را خیلی بدجور می زدند، توی اتاقش، گاهی وقت‌ها می‌آوردند کف طبقه  اول که سیمانی هم بود، مجید تراب پور معمولا این‌ها را می‌زد. به‌طور خاص مثلا یک بار مادر الهه را خیلی بدجور زد، سن بالایی هم داشت، آوردند زدند، الهه هم بالا بود. گفتند این برای تنبیه شدن الهه است که هنوز روی موضع است، مادرش را آوردند زدند، مادرش هم زندانی عادل آباد نبود. حالا از سپاه آوردند یا از ملاقاتی آوردند، دقیقا یادم است که نزدیک ظهر بود، که آوردند آنجا ومجید تراب پور خودش این را شلاق زد و ما را وادار کرد که حتما بایستیم ببنیم.

[یک روز] گفتند دختر امام آمده [به زندان]، فریده گویا آمده بود. بروید سخنرانی او. سالن بزرگی هم بود که پرده زده بودند. آن طرفش پسرها بودند و این طرفش دخترها. او [دختر خمینی] که داشت صحبت می‌کرد، وسط صحبت‌هایش داشت از خمینی حرف می زد. یکی از پسرها گفت مرگ بر خمینی، از این طرف هم فاطمه عبدالعلی نژاد بلند با دو تا از بچه‌های دیگر، مرضیه خراسانی و استواری که اسم کوچکش را یادم نمی‌آید، این سه تا با هم گفتند مرگ بر خمینی. شلوغ شد… از همان‌جا شلوغ شد و پرده را زدند و مجید تراب پور با چند تا از تواب‌های پسر و دختر از همان سالن نمی‌دانم زنجیر، نمی‌دانم این چیزها را از کجا آوردند، حتی کلنگ دستشان بود، از سالن که آمدیم بیرون به هواخوری و از هواخوری یک در کوچک بود که می‌خورد به بند چهار، از همان این سه تا را زدند خیلی بدجور و بقیه تواب‌ها هم همین‌طور. چادر و مقنعه‌اش که از سرش درآمد، آن‌قدر زده بودند که موهایش را کندند که من قشنگ یادم است که آن‌قدر مو تو دست یکی از این تواب‌ها بود… چندتا از مسئولان بند یک که مال برادرها بود، پیراهنش تکه تکه بود که لباس زیرش پیدا بود. آن‌قدر این را زدند و اذیت کردند. همان موقع از بند بردنش. فقط بخاطر یک مرگ بر خمینی گفتن. دیگر هم نیاوردنش. [بعد] به بند گفتند آن‌قدر زدنش که زیر شکنجه از بین رفته. بچه‌ها به ما گفتند که فاطمه عبدالعلی نژاد زیر شکنجه از بین رفته. »

 

مجید تراب‌پور  در زمان  کشتار زندانیان سیاسی در سال ۶۷ ، به‌عنوان رییس سازمان زندان‌های فارس و زندان عادل‌آباد شیراز، نقشی کلیدی در کشتار زندانیان سیاسی داشته‌است.

جهانگیر اسماعیل پور، از  زندانیانِ سیاسیِ زندان عادل آباد شیراز در زمان کشتار ۶۷ ، باور دارد نزدیک به ۲۰۰ تن از زندانیانِ سیاسیِ مرد   در تابستان ۶۷   اعدام شدند. او در شهادتی برای عدالت برای ایران، درباره مجید تراب‌پور می‌گوید:

«مجید تراب‌پور خیلی موفق شده بود در فشارآوردن و اذیت و آزار به زندانی‌ها. بالطبع اداره امور زندان‌ها تصمیم گرفته بود که علاوه بر عادل‌آباد، زندان‌های دیگر شبیه بوشهر، برازجان و کهگیلویه‌وبویراحمد را هم زیر سیطره ایشان قرار بدهد….. یک برادر دیگر داشت خلیل تراب‌پور که او رئیس داخلی زندان بود. و بقیه اقوام و خویشان این آقا هم به اصطلاح به نسبت سمت‌هایی را اشغال کرده بودند. از جمله داماد مجید تراب‌پور، رئیس دفتر زندان بود. داماد خلیل تراب‌پور، مسئول انتظامات بند ۴ بود. خواهر تراب‌پور مسئول بند ۱ بانوان بود.»

کشتار زندانیان سیاسی ایران در سال ۶۷ توسط وکلای بین‌المللیِ حقوق بشری چون جفری رابرتسون، هم‌چنین دادگاه مردمی ایران تریبیونال وسازمان دیده‌بان حقوق بشر به‌عنوان جنایت علیه بشریت به رسمیت شناخته شده‌است.

سازمان ملل قربانیان کشتار سال ۱۳۶۷ را به‌عنوان «ناپدید شده قهری» به رسمیت شناخته‌استبه‌رسمیت شناخته‌شدن قربانیان کشتار ۶۷ به‌عنوان ناپدیدشده قهری، دولت جمهوری اسلامی ایران را بر اساس قوانین بین‌المللی موظف می‌کند که حق خانواده‌های قربانیان برای دانستن حقیقت درباره سرنوشت و محل دفن عزیزان‌شان را ادا کند و مسئولان آن را تحت تعقیب قرار دهداز نظر حقوق بین‌الملل، ناپدیدشدگی قهری نقض مداوم حقوق بشر و یک جرم بین‌المللی است و تا زمانی که فرد ناپدیدشده پیدا، و یا سرنوشت‌اش به‌طور کامل معلوم نشود، حتی با وجود گذشت چند دهه مشمول مرور زمان نمی‌شود.

 

*آخرین به روز رسانی: ۲۸ تیر ۱۳۹۷*

فرستادن مطلب به بالاترین

telegram