سهم من، نیمی از آزادی

Capture

پس از انقلاب اسلامی ایران، دولت موضع روشنی نسبت به حضور زنان در ورزشگاه ها با توجه به قوانین مراجع دینی گرفت و آن ممنوعیت حضور زنان در ورزشگاه ها و حضور تماشاچیان زن و مرد در کنار هم در ورزشگاه ها بود. با وجود تلاش های فراوانی که برای برداشتن این ممنوعیت انجام شد. زنان ایرانی هنوز با این تبعیض جنسیتی مواجه هستند. اولین باری که زنان با وجود ممنوعیت توانستند در ورزشگاه ها حضور پیدا کنند در سال ۷۷ به بهانه راه یابی ایران به مسابقات جام جهانی بود. در این سال برای استقبال از ملی پوشان که پس از بازی بردی، که باعث راه یابی ایران به جام جهانی شد. قرار براین شد که ملی پوشان، مردم را در ورزشگاه آزادی ملاقات کنند. با وجود اینکه در این گردهمایی از زنان دعوت نشد اما آنها با شرکت کردن خود و رفتن به ورزشگاه آزادی نشان دادند که خواهان برابری حضور در ورزشگاه هستند. پس از این واقعه در سال ۸۰ در بازی ایرلند و ایران بود که فعالان زن وقتی متوجه شدند زنان خارجی حق حضور در ورزشگاه را دارند و این تنها زنان ایرانی هستند که از این حق برخوردار نیستند موجی از اعتراض ها را آغاز کردند. حضور تماشگران زن ایرلندی اولین حضور رسمی تماشاگر زن پس از انقلاب۵۷ بود. اما حدود چهار سال طول کشید تا در سال ۸۴ زنان در اقدامی هماهنگ شده و گسترده برای خرید بلیط بازی ایران_بحرین به ورزشگاه بروند این حرکت زنان بسیار مورد توجه قرار گرفت زیرا این اتفاق دقیقا یک هفته قبل از انتخابات ریاست جمهوری رخ داد که زمان بسیار حساسی برای مردم و سیاسیون بود و از طرف دیگر این اولین باری بود که جنبش زنان چنین خواسته ای را مطرح می‌کرد. سرانجام در روز بازی ایران_بحرین زنان تصمیم گرفتند با روسری سفید به ورزشگاه بروند و برای گرفتن حق خود تلاش کنند. شجاعت این زنان نتیجه داد و پس از هماهنگی های لازم سراناجم در نیمه دوم بازی موفق به حضور در ورزشگاه در بخش VIP شدند. این زنان بعدها به روسری سفیدها معروف شدند که به مبارزات خود برای برداشتن ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه ها ادامه دادند. روسری سفید ها باردیگر تلاش کردند در بازی ایران_کاستاریکا وارد ورزشگاه شوند که این بار با برخورد تند و خشن ماموران مواجه شدند و در نهایت از ورود به ورزشگاه بازماندند. پس از این حادثه نامه ای از طرف روسری سفیدها به FIFA, AFC, IOC و مسئولان ورزشی کشور ارسال شد و در آن از برخورد خشونت آمیز ماموران با زنان صحبت کردند. در ادامه کشمکش ها، احمدی نژاد که در آن زمان رئیس جمهور بود. در نامه ای به رئیس تربیت بدنی خواستار فراهم آمدن امکان حضور بانوان شد که با مخالفت های شدید روحانیون مواجه شد و مجبور به عوض کردن نظر خود شد. فعالان زن، و کمپین روسری سفیدها برای گرفتن حق خود به فعالیت ادامه دادند تا اینکه در اتفاقات ۸۸ و سرکوب جنبش‌ها این کمپین هم متوقف شد. اما در یک سال اخیر مواجه شدن زنان با ممنوعیت تازه‌ی دیگری سبب شد که اعتراض ها از سر گرفته شود. در پی قانونی جدید زنان از حضور در بازی های جهانی والیبال مردان منع شدند. در پی اعتراض فعالان مدنی و دستگیری هایی که برای سرکوب این افراد انجام شد فدراسیون جهانی والیبال در حمایت از زنان ایرانی، میزبانی ایران برای مسابقات لیگ جهانی ٢٠١۵ را لغو کرد. که در پی این لغو میزبانی و با وجود دستورمستقیم رییس جمهور، برای رسیدگی به این مسئله هنوز بعد از ماه ها شاهد تغییر مثبتی نیستیم. در همین راستا، اخیرا ۱۹۰ نفر از فعالان مدنی و سیاسی با فرستادن نامه ای به رئیس فیفا از او خواستار حمایتی همچون حمایت فدراسیون جهانی والیبال شدند تا با افزایش فشارها ایران را مجبور به لغو این ممنوعیت کنند. پیش از این هم یک نامه با چند صدهزار امضا برای سب پلاتر با مضمون مشابه فرستاده شده بود. در ادامه خلاصه ای از این نامه را می‌خوانید:
جناب آقای سپ بلاتر، ممانعت جمهوری اسلامی ایران از ورود زنان به استادیوم ها برای تماشای مسابقات فوتبال، که از سال ١٩٨٢ شروع شده است، ما را بر آن داشت تا از شما به عنوان عالیترین مقام فیفا برای رفع این ممنوعیت ناعادلانه کمک بخواهیم. اتخاد چنین سیاستی برعلیه زنان ایران اخلاقا اشتباه، تبعیض‌آمیز و مخالف روح و اساسنامه‌ی فیفا و همچنین مغایر با قوانین حاکم بر سوییس و قوانین بین المللی است. فیفا وظیفه دارد که با هر گونه تبعیض و تعصب، از جمله محرومیت زنان از تماشای مسابقات فوتبال در ورزشگاه‌ها مقابله کند.
اساسنامه فیفا: تفکیک جنسیتی و تبعیض بر ضد زنان بر خلاف تعهدات بین المللی و روح وحدت‌بخش ورزش است که لازمه هر “بازی زیبا” است. چنین تبعیضی همچنین بر خلاف اساسنامه‌ی فیفا است. مادهٔ ٢(الف) اساسنامه‌ی فیفا به صراحت اعلام می‌کند که اهداف فیفا شامل ترویج فوتبال “در پرتوی ارزش‌های وحدت‌بخشی، تربیتی، فرهنگی، و انسانی” است. ماده ی ٣ اساسنامه مشخصا تصریح می‌کند که هرگونه تبعیض”بر علیه هر کشور، هر شخص یا گروهی از مردم به علت نژاد، جنسیت، زبان، مذهب، و عقاید سیاسی یا به هر دلیل دیگر اکیدا ممنوع و مجازات آن تعلیق یا اخراج است.
فیفا همواره برای رفع تبعیض اقدام کرده است، اعلام روزی به نام “نه به نژادپرستی” در تقویم فیفا از آن جمله است. آیین‌نامه انضباطی فیفا، که بیان‌کننده مجازات‌هایی در صورت تخطی از مقررات فیفاست، در خصوص همه رقابت‌های ورزشی فیفا اعمال می‌شود. افزون بر آن همه‌ی مجامع ورزشی و اعضای آنها، از جمله باشگاه‌های ورزشی، مقامات رسمی، بازیکنان و تماشاگران، که فیفا اجازه ورودشان به مسابقات فوتبال را می‌دهد، موظف به تبعیت از این آیین‌نامهٔ انضباطی‌اند.
خط مشی جمهوری اسلامی ایران مبنی بر محرومیت زنان از حضور در مسابقات فوتبال بر همه جهانیان آشکار شده است. هیچکس نباید به صرف جنسیتش از حضور در مسابقات فوتبال یا والیبال در ورزشگاه‌ها محروم شود. هیجکس نباید به جرم درخواست دیدن مسابقه فوتبال یا والیبال در ورزشگاه‌ها بازداشت شود یا مورد ضرب و شتم قرار گیرد. ورزش باید جلوه‌گر روح والای انسانی باشد. ما از فیفا می‌خواهیم که بر اساس ماده ٣ اساسنامه خود، عضویت فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی را به حالت تعلیق درآورد یا حداقل، همانند اقدام شایسته فدراسیون جهانی والیبال در سال ٢٠١۴، ایران را از میزبانی مسابقات بین المللی، که زیر نظر فیفا است، محروم کند و مانع از برگزاری هر گونه برنامه ورزشی سازمان‌یافته از طریق فیفا در ایران شود تا حکومت ایران به این تبعیض جنسیتی بر ضد زنان خاتمه دهد.

تکاپوی ورود به ورزشگاه

فرستادن مطلب به بالاترین

telegram